NEFES ALMANIN BİR ADIM ÖTESİNDE MUTLULUK...


Mutluluğu mu arıyorsun?

Ne kristal kadehlerde,
Ne son model arabalarda,
Ne de yüklü banka hesaplarında arama onu…

Ne büyük beklentilerde,
Ne de lüks yemeklerdedir ayrıca …

Sıcacık ekmeğin kokusundadır, eğer ki bir tutam mutluluğun adresini sorarsan,
Yağan yağmurun, toprağı okşayışını seyretmektedir.
Bir bebeğin elindeki ter kokusunda...
Sevgilinin gözlerindeki elmaslarda gizlidir ya da…

Belki,
Sen onu,
İnce belli bir bardak çayın dumanında bulacaksın,
Belki de son anda sınava yetişmenin verdiği rahatlamada,
Ansızın sevdiğinden gelen bir selamda da gizli olabilir…

Oysa olduğundan emin olduğun yerde değildir…

Baktığın tabloda, gördüğün o görkemli evde değil,
Biraz daha eğil,
Göreceksin ki, o evin önünde koşuşan çocukların gözlerinde bulacaksın mutluluğu…

Elindeki bilmem ne marka telefon da değil seni mutlu eden,
Belki biraz önce gelen ya da az sonra gelmesini umduğun bir özlem mesajında bulacaksın.
Ya da ansızın gelen bir mektupta...

Eğer ki baktığın yerde mutluluğu göremiyorsan,
Sadece biraz daha eğil ve dikkatlice bak.

Orada kendini ve hayatını göreceksin.

Asıl mutluluk senin içindedir çünkü…

Ve unutma,

Nefes Almanın Bir Adım Ötesinde Mutluluk…


p.s.=alıntıdır...

HER karanlıktan sonra aydınlık gelir...

her geceden sonra gündüz

her doğum sancıyla başlar

her değişim sabırla

her kavuşma ayrılıktan sonra olur

her zafer yenilgiden sonra

her yağmurdan sonra güneş açar ...

... her kardan sonra çiçek

her bugün yarına yatırımdır

.... her çaba başarılara

HER SON YENİ BİR BAŞLANGIÇTIR

 YARINA İNANANLARA ...............

dün ders çalışırken bir defterimin arasında buldum bu yazıyı. Kim bilir hangi hal içindeydim..  Yarınlara umutlu bakmak ne güzel....... 

 her son yeni bir başlangıçtır ...........

Hiç kendinizin öldüğünü düşündünüz mü? Bir gün otobüsle seyahat ederken geçirdiğiniz bir trafik kazası sonucu öldüğünüzü. Bence bir kere de olsa düşünün bunu. İster ölümünüzün adını trafik kazası ister yangın isterseniz de bir kaza kurşunu koyun… Siz koyun adını ve büyük bir hayal alemine geçiş yapın. Hem de gerçekmişçesine olaya öle kaptırın ki kendinizi, uzun süredir akmayan damlacıklarınızı koyuverin yanaklarınızdan aşağı. Şaka değil bu! Sizi ölmeden önce, kendinizi öldürüp kendi arkanızdan ağlamaya davet ediyorum. Kendi ölümünüze ağlayın. Teker teker olmasa da yaptıklarınızı ana hatlarıyla sayın, dökün ortaya. Kime ne yaptınız kimi kırdınız, size verilen imkanları nasıl değerlendirdiniz. Sevaplarınızı ve günahlarınızı bir ölçün tartın. Henüz vaktimiz varken ölmeye kendinizi bir kere de olsa şu dünya aleminde öldürün. İlk önce kendi cenaze merasiminize kendiniz katılın. Caminin avlusunda ki, musalla taşına yakın olan ağaca sırtınızı dayayıp etrafı iyice bir seyredin. Cenaze namazınızı kılmaya kimlerin geldiğini, katılımın miktarını, sizi uğurlamaya gelenlerin arasında olmasını özellikle istediğiniz ama olmayanları tespit edin. Ölüm öncesinden tanımazlıktan gelip, hatta arada da olsa selam vermeye bile lüzum görmediklerinizin namazınızı kılmak için geldiklerini görün. Çok sevdiğiniz anne- babanızın, eşinizin ve çocuklarınızın ruhunuzun çok ihtiyaç duyduğu kuran ayetlerinden okuyup okumadıklarına bir bakın. Sonra cenaze namazınız kılınırken cemaat arasında gezinin. Kimlerin daha namazın hassasiyetinden, el kol bağlama biçiminden bihaber olduklarını görün ve mecaliniz varsa ya gülün. Yada hayatta iken imkanınız olmasına rağmen; din ile ilgili birkaç sevdiğinize birkaç kelam etmediğinize yanmaya başlayın… Namazın ardından tabutunuza sizde verin bir el alttan ve cenaze arabasına kadar yürüyün. Bu esnada kimin hakkınızda ne konuştuklarına ya da kimin hala cenazenizin omuzlarda olduğunu unutarak az bir anda olsa dünyadan kopamayışlarını yansıttıkları cümlelere kulak verin. Son durak olan kabre geldiğinizde büyük bir neşeyle artık gözleriniz tekrar açabilirsiniz. Ve hala olanlardan sonra neşeniz hala yerindeyse, kaldığınız yerden sıradan dünyalık hallerinize yaşamaya devam ediniz. bazen hayatın karmaşasına kapılıp hiç ölmeyecekmişiz gibi davranıyoruz. O yüzden ben bu yazıyı her gün sabah okuyup güne öyle başlıyorum.   sevgili abicim selçuk efe ye bu yazısı için teşekkür ederim :)

anneannem ve dedem bizdeler ve ne zaman bize gelseler anlattıkları bir hikaye var :)

 ben daha 6 aylıkken gaziantep de oturuyormuşuz. dedemlerde mersin de.bir pazar günü dedem anneanneme ben gideyim de zeynep mi sevip geleyim demiş anneannem izin verir mi vermemiş :)  ben de geleceğim demiş. yaklaşık bir saat tartışmışlar en sonunda yemek yerken dedem dayanamamış hadi kalk gidiyoruz demiş. o kadar yolu otobüsle gelmişler bize geldiklerinde akşam olmuş tabii. beni uyandırmışlar bir saat de sevip geri mersine dönmüşler :)

yine bir pazar sabahı... kaç kere dinledim bunu dedemden ve ya anneannemden hatırlamıyorum artık.. ilk torun olmak yani ilk göz ağrısı olmak böyle bir şey ::)